Утренний свет лился сквозь высокие стеклянные стены особняка Харрингтонов, окутывая всё безупречным золотым сиянием.
Park vypadal jako z pohlednice — teplé zlaté světlo, jemně šumící stromy, prázdné cesty. Ale na staré
El parque parecía una postal — luz dorada y cálida, árboles susurrando con el viento, senderos vacíos.
Le parc ressemblait à une carte postale — lumière dorée et douce, arbres qui murmuraient au vent, allées désertes.
Il parco sembrava una cartolina — luce dorata e calda, alberi che sussurravano al vento, sentieri vuoti.
A park szinte képeslapként festett — meleg aranyfény, lágyan susogó fák, üres sétányok. De egy régi fa
Parcul părea desprins dintr-o imagine perfectă — lumină aurie caldă, copaci care foșneau ușor, alei goale.
Park wyglądał jak z pocztówki — ciepłe złote światło, cichy szelest drzew, puste alejki. Ale na starej
Der Park wirkte wie ein friedliches Postkartenmotiv – warmes, goldenes Licht, leise raschelnde Bäume
Het park leek bijna een ansichtkaart—warm gouden licht, zacht ritselende bomen, lege paden.