Cały plac budowy zamarł w chwili, gdy się pojawiła.
Znikąd nadbiegła młoda kobieta w zwiewnej białej letniej sukience, pędząc przez zakurzoną ziemię Teksasu. Dyszała, obcasy ślizgały się po podłożu, jakby uciekała przed katastrofą. Narzędzia ucichły. Silniki zgasły. Każdy robotnik odwrócił się w jej stronę.
Nikt — absolutnie nikt — nie był przygotowany na to, co miało wydarzyć się za chwilę.
Późnopopołudniowe słońce prażyło plac budowy w Austin, a pył betonowy unosił się w powietrzu. Wszystko wydawało się zwyczajne, dopóki kobieta nie przebiegła obok osłupiałych pracowników i nie utkwiła wzroku w jednym mężczyźnie w żółtym kasku i pomarańczowej kamizelce odblaskowej.
Jake.
Cichy. Opanowany. Stabilny. Taki, którego nic nie było w stanie wytrącić z równowagi.
Zatrzymała się gwałtownie przed nim, klatka piersiowa unosiła się i opadała, a w oczach płonęła panika.
— Poślubisz mnie? — wypaliła.
Młotek wyślizgnął się z dłoni Jake’a i z ostrym brzękiem uderzył o beton.
Zanim zdążył w ogóle zrozumieć pytanie, chwyciła jego dłonie, a jej głos się załamał.
— Zapłacę. Cokolwiek zechcesz. Po prostu mnie poślub. Proszę. Nie mam innego wyjścia.
Cały plac budowy pogrążył się w martwej ciszy.
Jake mrugnął.
— Ja… co?
— Nie obchodzi mnie, że jesteś robotnikiem! — krzyknęła. — Proszę. Jeśli tego nie zrobię, to koniec. Błagam cię.
Jej ręce drżały. Strach błyszczał w jej oczach.
Jake ściszył głos.
— Przed czym uciekasz?
Przełknęła z trudem ślinę.
— Przed czymś o wiele gorszym, niż myślisz.
Wtedy jej twarz pobladła.
Spojrzała za jego plecy.
Ktoś ich obserwował.
Jake podążył za jej wzrokiem. Po drugiej stronie ulicy stał czarny SUV, silnik cicho pracował, a szyby były tak ciemne, jakby je zamalowano. Wystarczająco daleko, by obserwować — i wystarczająco blisko, by budzić strach.
— To on? — zapytał cicho Jake.
Jej głos przeszedł w szept.
— To nie człowiek. To problem, który sama stworzyłam.
Jake zdjął kask.
— Zacznij od początku.
Wzięła głęboki oddech.
— Nazywam się Emily Clarke. Mój ojciec jest właścicielem Clarke National Developers — luksusowych hoteli na Wschodnim Wybrzeżu. Dziś mam poślubić mężczyznę, którego nie kocham. Nie z miłości. Z powodów biznesowych. Fuzja przebrana za ślub.
Jake zmarszczył brwi.
— W Stanach?
— Nie siłą — powiedziała gorzko. — Pieniędzmi. Władzą. Kontrolą. A mężczyzna, którego dla mnie wybrali… — zadrżała — jest przerażający.
Jake przyjrzał się jej uważnie.
— Więc wybrałaś mnie?
Skinęła głową.
— Jeśli najpierw poślubię kogoś innego, umowa się rozsypie. A małżeństwo z kimś, kogo uważają za „gorszego”? — nerwowo się zaśmiała. — To ich upokarza. Daje mi czas.
— Mogłaś wybrać kogokolwiek — powiedział Jake.
— Byłeś jedynym, który wyglądał na bezpiecznego — wyszeptała.
Jake uśmiechnął się krzywo.
— To kwestia dyskusyjna.
Zanim zdążyła odpowiedzieć, drzwi SUV-a się otworzyły.
Wysoki mężczyzna w czarnym garniturze wysiadł z samochodu — zimne spojrzenie, blizna na szczęce, kamienna twarz. Emily chwyciła Jake’a za ramię.
— Pracuje dla mojego ojca.
Jake przesunął się, stając przed nią.
— Panno Clarke — zawołał mężczyzna. — Pański ojciec żąda, by pani wróciła. Natychmiast.
— Ona zostaje — odpowiedział Jake spokojnie.
Mężczyzna parsknął.
— To pana nie dotyczy.
— Teraz już dotyczy.
Emily drżała.
— Jake, proszę… oni nie grają fair.
Jake uśmiechnął się, niewzruszony.
— Ja też nie.
Mężczyzna w garniturze podszedł bliżej.
— To sprawa rodziny Clarke’ów i ich przyszłego zięcia.
Jake zrobił krok do przodu.
— Chcesz ją? — powiedział chłodno. — To chodź i ją zabierz.
Po raz pierwszy mężczyzna się zawahał.
W jego oczach pojawiło się rozpoznanie.
— Chwileczkę… pan jest—
— Odejdź — przerwał mu Jake.
Mężczyzna nie dyskutował. Cofnął się, dał znak kierowcy i SUV ruszył z piskiem opon.
Emily patrzyła na Jake’a oszołomiona.
— Dlaczego się wycofał?
Jake wzruszył ramionami.
— Wie, kim jestem.
Jej głos zadrżał.
— Kim jesteś?
Jake otrzepał kurz z rąk i podniósł kask.
— Jestem właścicielem tego placu budowy — powiedział. — I kolejnych czterdziestu okolicznych kwartałów. Oraz setek innych w całym kraju.
Jej usta się otworzyły.
— Nazywam się Jake Hartwell.
Zabrakło jej tchu.
— Ten Hartwell? Miliarder z branży nieruchomości?
Jake uśmiechnął się lekko.
— Czasem lepiej pracować z ekipą, niż siedzieć za szklanymi ścianami.
Emily roześmiała się przez łzy.
— Więc… poślubisz mnie?
Jake podszedł bliżej i delikatnie uniósł jej podbródek.
— Nie potrzebuję twoich pieniędzy — powiedział cicho. — Ale jeśli potrzebujesz ochrony…
Uśmiechnął się.
— Jestem tutaj.
Plac budowy wybuchł oklaskami.
A gdzieś w mieście ojciec Emily w końcu zrozumiał prawdę —
Nie zlekceważył zwykłego robotnika.
Rzucił wyzwanie miliarderowi, który nigdy nie przegrywa.
