Op het moment dat de ring zijn huid raakte, zakte de dakloze man bijna in elkaar. Zijn lichaam schokte, zijn hand greep naar zijn hoofd en de straat om hem heen leek plotseling te vervagen. Madeline snelde naar voren en ving hem op voordat hij op de grond viel. “Kijk naar me,” smeekte ze huilend. “Alsjeblieft… kijk gewoon naar me.” Zijn ogen zochten haar gezicht af alsof hij probeerde door rook en vergeten herinneringen heen te kijken. Toen fluisterde hij haar naam met trillende stem. “Madeline…”
Ze brak volledig. “Ja,” huilde ze terwijl ze zijn gezicht met beide handen vasthield. “Ja, ik ben het.” De menigte om hen heen verstijfde van shock. De oudere man stapte uit de SUV, woede zichtbaar op zijn gezicht, al zat daaronder pure angst verborgen. “Jullie begrijpen het niet,” beet hij hen toe. “Hij had nooit mogen terugkomen.” De dakloze man keek verward naar hem en daarna terug naar Madeline, terwijl kleine stukjes van zijn verleden begonnen terug te keren.
Een kerkpad. Huwelijksgeloften. Haar handen in de zijne. Daarna een verschrikkelijk ongeluk, duisternis en wakker worden in complete eenzaamheid — zonder naam en zonder herinneringen. Madeline draaide zich naar de oudere man, haar stem trillend van verdriet en woede. “Je zei dat hij dood was.” Zijn gezicht werd meteen koud. “Ik heb jullie allebei gered,” zei hij. “Hij verloor zijn geheugen. Hij had niets meer over. Jij had tenminste nog een toekomst.”
Madeline keek hem aan alsof hij een volslagen vreemde was. “Dat was mijn man.” De dakloze man verstijfde toen hij het woord man hoorde. Het trof hem harder dan de herinneringen zelf. Hij keek naar de ring in zijn hand en daarna naar de vrouw die midden op straat voor hem op haar knieën was gegaan. Zijn stem brak toen hij sprak. “Ik ben… jouw man?”
Madeline knikte door haar tranen heen. “Dat was je. En dat ben je nog steeds.” Voor één eindeloos moment verdween alles om hen heen. Het lawaai van de stad verstomde, de menigte leek te verdwijnen en alleen zij twee bleven over. Toen schoof hij met trillende handen langzaam de ring om zijn vinger. En op dat moment besefte de oudere man, veel te laat, dat de man die hij probeerde uit te wissen eindelijk zijn weg naar huis had teruggevonden.
