W chwili, gdy pierścionek dotknął jego skóry, bezdomny mężczyzna niemal osunął się na ziemię. Jego ciało gwałtownie zadrżało, ręka powędrowała do głowy, a ulica wokół niego nagle zaczęła się rozmywać. Madeline rzuciła się do niego i zdążyła go złapać, zanim upadł na chodnik. „Spójrz na mnie” — błagała przez łzy. „Proszę… po prostu na mnie spójrz.” Jego oczy wpatrywały się w jej twarz, jakby próbował przebić się przez mgłę i zapomniane wspomnienia. Wtedy drżącym głosem wypowiedział jej imię. „Madeline…”
Całkowicie się załamała. „Tak” — rozpłakała się, trzymając jego twarz w obu dłoniach. „Tak, to ja.” Tłum wokół nich zamarł z szoku. Starszy mężczyzna wysiadł z SUV-a z gniewem wymalowanym na twarzy, choć pod nim krył się strach. „Nie rozumiecie” — warknął. „On nigdy nie miał wrócić.” Bezdomny spojrzał na niego zdezorientowany, a potem znów na Madeline, gdy fragmenty przeszłości zaczęły do niego wracać.
Nawa kościoła. Ślubne przysięgi. Jej dłonie splecione z jego dłońmi. Potem straszny wypadek, ciemność i przebudzenie w całkowitej samotności — bez imienia i bez pamięci. Madeline odwróciła się do starszego mężczyzny, a jej głos drżał z bólu i gniewu. „Powiedziałeś mi, że on nie żyje.” Twarz mężczyzny natychmiast stwardniała. „Uratowałem was oboje” — powiedział chłodno. „Stracił pamięć. Nie miał już nic. A ty wciąż miałaś przed sobą przyszłość.”
Madeline patrzyła na niego tak, jakby był zupełnie obcą osobą. „To był mój mąż.” Bezdomny zamarł, gdy usłyszał słowo mąż. Uderzyło go mocniej niż same wspomnienia. Spojrzał na pierścionek w swojej dłoni, a potem znów na kobietę, która uklękła dla niego pośrodku miasta. Jego głos się załamał. „Ja jestem… twoim mężem?”
Madeline skinęła głową przez łzy. „Byłeś nim. I nadal jesteś.” Przez jedną nieskończenie długą chwilę wszystko wokół nich zniknęło. Hałas miasta ucichł, tłum jakby się rozpłynął i zostali tylko oni dwoje. Potem drżącymi rękami powoli wsunął pierścionek na palec. I właśnie wtedy starszy mężczyzna zrozumiał — zbyt późno — że człowiek, którego próbował wymazać, w końcu odnalazł drogę do domu.
