Ο Olly Murs ήταν απλώς ένας συνηθισμένος 25χρονος από το Έσσεξ. Δούλευε σε τηλεφωνικό κέντρο, τίποτα ιδιαίτερο στα χαρτιά. Όμως είχε ένα όνειρο που δεν μπορούσε να βγάλει από το μυαλό του — να γίνει ποπ σταρ, να πουλάει δίσκους και να γίνει κάποιος σημαντικός.
Έτσι πήγε στο X Factor για οντισιόν.
Πριν καν ανοίξει το στόμα του, κάτι ήδη συνέβαινε μέσα σε εκείνη την αίθουσα. Το χαμόγελο, η άνεση, η φυσική αυτοπεποίθηση που δεν έμοιαζε καθόλου προσποιητή — ο κόσμος χαμογελούσε πριν ακόμα τραγουδήσει μία μόνο νότα.
Όταν τον ρώτησαν τι ήθελε, δεν προσπάθησε να το ωραιοποιήσει. «Να γίνω ποπ σταρ, να γίνω διάσημος, να πουλάω δίσκους και να γίνω διεθνής σούπερ σταρ.» Τόσο απλά. Χωρίς να απολογείται για τη φιλοδοξία του.
Ύστερα ξεκίνησε η μουσική. Το Superstition του Stevie Wonder.
Και ο Olly απλώς… τα έδωσε όλα. Δεν ήταν μόνο η φωνή — ήταν οι κινήσεις, τα κλεισίματα του ματιού προς το κοινό και η απόλυτη χαρά ενός ανθρώπου που έκανε ακριβώς αυτό για το οποίο γεννήθηκε. Το κοινό ξεσηκώθηκε. Ο Simon Cowell κάθισε πίσω στην καρέκλα του και είπε πως ήταν το πιο εύκολο «ναι» που είχε δώσει ποτέ.
Δεν κέρδισε το σόου. Βγήκε δεύτερος. Όμως το πρώτο του single πήγε κατευθείαν στο νούμερο ένα. Και όταν τραγούδησε ξανά το Superstition στον τελικό, ο Cowell παραδέχτηκε ότι το να τον περάσει στην επόμενη φάση ήταν το καλύτερο ρίσκο που είχε πάρει ποτέ.
Το παιδί που κάποτε στεκόταν σε εκείνη τη σκηνή ελπίζοντας απελπισμένα για τρία «ναι», κατέληξε ο ίδιος coach στο The Voice — καθισμένος στη μεγάλη καρέκλα και πατώντας το κουμπί για το όνειρο κάποιου άλλου.
