Het grootste deel van haar leven bracht het meisje, van wie niemand ooit de naam wilde onthouden, door achter de koninklijke stallen, tussen de geur van hooi, modder en paardenmest. De bedienden noemden haar simpelweg “de wees”, terwijl de adel deed alsof ze niet bestond. Alleen prinses Evelina leek haar altijd op te merken — en nooit op een vriendelijke manier. De prinses ergerde zich aan de manier waarop het meisje zich droeg, alsof er onder de gescheurde jurken en het vuil nog steeds een vreemde waardigheid verborgen zat. “Je vergeet je plaats,” fluisterde Evelina ooit kil toen ze haar op de binnenplaats passeerde. Vanaf dat moment leerde het meisje haar ogen neer te slaan zodra er iemand van koninklijke afkomst in de buurt kwam.
Alles veranderde tijdens het grote Lentebanket dat plaatsvond in het kathedraalachtige paleis. Duizenden kaarsen flakkerden onder gigantische gotische gewelven terwijl muziek en gelach de enorme zaal vulden met edelen gehuld in zijde en goud. De wees was opgedragen om de keukenbedienden te helpen met het rondbrengen van dienbladen. Haar handen trilden onder het gewicht van de zilveren bekers terwijl ze zich haastte over de marmeren vloer. En toen stapte plotseling iemand recht voor haar. Prinses Evelina. Het dienblad kantelde en donkerrode wijn stroomde over de witte geborduurde jurk van de prinses.
Het hele koninklijke hof verstijfde onmiddellijk. Evelina keek neer naar de vlek die zich over de stof verspreidde en haar gezicht vertrok van woede. De wees viel meteen op haar knieën en probeerde zich angstig te verontschuldigen. Maar de prinses zette een stap naar voren en sloeg haar met enorme kracht in het gezicht. Het geluid van de klap galmde door de enorme kathedraalzaal als een donderslag. Geschokte kreten vulden de ruimte toen het meisje hard op de marmeren vloer terechtkwam en over de gladde stenen gleed. Evelina greep haar ruw bij het haar en beval de wachters haar onmiddellijk weg te slepen voordat ze de ceremonie volledig verpestte.
De koninklijke wachters stormden naar voren en trokken het trillende meisje ruw overeind. Maar op dat moment scheurde de kraag van haar oude jurk open. De stof scheurde precies genoeg zodat iedereen het vreemde teken bij haar hals kon zien — een gouden moedervlek in de vorm van een zon, identiek aan het heilige koninklijke symbool dat alleen leden van de oude koninklijke bloedlijn droegen. De gesprekken stierven onmiddellijk weg. Wijnglazen bleven halverwege in de lucht hangen. De edelen staarden haar geschokt aan terwijl gefluister zich door de zaal verspreidde. Toen stond de oude koning plotseling zo abrupt op van zijn troon dat zijn wandelstok met een harde klap op de vloer viel.
De oude heerser daalde langzaam de trappen van de troon af, terwijl zijn zware gewaden achter hem over de vloer sleepten en zijn angstige blik onafgebroken op het mysterieuze teken gericht bleef. De hele kathedraal keek in doodse stilte toe terwijl de ogen van de koning zich vulden met tranen. Prinses Evelina deed onbewust een stap achteruit terwijl haar gezicht lijkbleek werd van angst. De koning bleef recht voor de wees staan en trilde alsof hij een geest uit het verleden had gezien. Zijn stem brak in een fluistering. “Onmogelijk…” En toen, voor de ogen van het hele koninklijke hof, zakte de koning op zijn knieën voor het meisje.
